کلبه تنهایی

اینجا شبه............................................

فقط مزاحم شدم واسه خداحافظی...............

اینجا شبه ، همه خوابند، یه عده تو خواب ناز یه عده تو خواب غفلت، ولی من بیدارم، پس معلومه هنوز غافل نشدم از بعضی چیزا.

اینجا شبه و یه  نیمه از تیر ماه گذشته ، واسه همین شبا کوتاه شدن ، مثل فرصت من که خیلی کوتاهه واسه موندن.

اینجا شه ، همه خوابند اما یکی هنوز بیداره و داره با شرم به آخرین تابلوی تو توی قلبش نگاه می کنه اونی که با خط قرمز روش نوشتی دوست دارم و با خودش می گه یعنی باور کنم که همش دروغ بود.

اینجا شبه و یه عده از هراس شب به خونه هاشون پناه آوردن ، اما یکی دلشو زده به کوچه های تنگ و تاریک بی کسی ، و سرمست از شکست داره آواز مسافر قبل از سفر رو می خونه.

اینجا شبه اما یکی بیداره و داره خاطرات تورو همراه باقی خرت و پرتا می ندازه ته انباری، تا کوله بار سفرش را اینبار سبک تر ببنده، آخه نه دعای خیرت نه خاطرات شیرین هیچکودوم بدرقه راهش نمی شن، آخه اینبار نیستی که پشت سرش آب بریزی و با ناز بگی زود برگرد.

اینجا دیگه شب نیست آخه خورشید با اوین اشعه های نورانیش به مسافرر می گه، دیگه وقت رفتنه ، سفرت به خیر باشه مسافر ، ولی افسوس که وقتی دیگه کسی چشم به راهت نباشه دلت واسه برگشت تنگ نمیشه، شاید اینبار غربت تازه بشه خونه عاقبتت.

اینجا ظهر هوا گرمه مثل قلب تو تو روزای اول آشنایی، اون روزا که اسمم مقدسترین واژه بود برات، اما حالا کوره نفرت تو سینت داره گرمت می کنه، نترس دیگه کسی قلب تورو نمی خواد.

اینجا ظهره ، می خوام واسه آخرین بار  یه نگاه بندازم به این شهر مه گرفته با این همه دل سنگی ، آره اینبار شاید بار آخر باشه که مسافرم، پس بدرود دل های سنگی.

یاد اون روزا به خیر، هر کی می دیدم بهم تبریک می گفت.

اما الان چند ساله که همه فراموش کردن، که این قلب سرد ، تو اولین روز گرم تابستون ،

تو یه روز آفتابی گرم، تو این سینه برای اولین بار هوای آزاد و استنشاق کرده.

نمی دونم شاید گرمای اونروز ۲۰ سال این دل رو گرم نگه داشت .

اما حالا

عینه یه تیکه یخ سرده سرده.

چون دیگه بعد تو هیچکس بهم نگفت :

        " تولدت مبارک "

روز تولدم بود چشمام به کوچه خشکید

                                      یادت نبود عزیزم دل من اینو فهمید

از آسمون گذشتم تا تو پرنده باشی

                                     هستی مو باختم تا تو عمری برنده باشی

شب تولد من ستاره ها رو تک تک

                                     به یاد تو شمردم اما به من نگفتی

حتی برای آخرین بار  

                                    تولدت مبارک تولدت مبارک 

خاطرات هر چه باشند،

 چه تلخ چه شیرین فراموش شدنی نیستند،

 ولی کاش او مرا فراموش کند ،

و خاطراتم را همچون برگ پاییز 

به دست باد فراموشی بسپارد،

کسی که لحظه هایم پر از حضور او بود.

یه شب دیدم که عشق من، پنهونی گریه می کنه

                                                     انگاری من قفس شدم ،  زندونی  گریه می کنه

دیدم  دلش  می خواد  بره ،طاقت  موندن  نداره

                                                     دیدم می خو اد پر بگیره ،  بره  و  تنهام  بذاره

منم   گذاشتم  که   بره ،  گفتم  اونم  یه   آدمه

                                                     لحظه  رفتنش می گفت ،  تا همیشه  به  یادمه

خوب یادمه  گفتم  بهش،  برو به  فکر من نباش 

                                                    اون رفت و سال ها می گذره، اما دلم تنگه براش

اما حالا دلم می خواد ، خاطره هام یادش نیاد

                                                     دوباره عاشقم  نشه  ،  دوباره  باز  منو نخواد

خدا کنه یادش بره ، خاطره های رنگی رو

                                                    یروزی از یادش بره ، عشق  به اون قشنگی رو

خدا  کنه   یادش   بره ،  باغ   کنار   برکه  رو

                                                    اون کلبه قدیمی رو ،  اون   شبای  معرکه  رو

نه  هنوز یادم  نرفت ،  گفتم  برو به  پام   نسوز

                                                     اما حالا  دل  نمی خواد   بدونه  عاشقم  هنوز

(شاعر:شایا تجلی)

ّ

امروز تونستم به دوتا از قول هایی که داده بودم عمل کنم

اولا بیام زیارت یکی از چهارده خورشید رو زمین

ثانیاَ یکی از شعرای دوست عزیزم آقای شایا تجلی رو تو وبلاگ بنویسم.

امروز نزدیک خورشیدم

گرمای وجودش تمام تنم را فرا گرفته

منی که احساس می کردم دیگر دنیا به آخر رسیده برایم

اکنون حضور کسی را حس می کنم

که مرا به سوی خود فرا خوانده تا از نو متولد شوم

حال دیگر سنگینی غم را بر شانه هایم حس نمی کنم

سبکبال در آسمان حرمش به حرکت در می آیم

تا همیشه امید را در زندگی از دست ندهم.

جای همه شما سبز

 یا غریب الغربا

 قربون اون گنبد طلات بشم

قربون دسته ی کفترات بشم

من غریبم تو غریبی می دونی

کمکم کن ای همه مهربونی

کاشکی دستام به ضریحت می رسید

غم و غصه از دلم پر می کشید

کاش بازم اسم منو  صدا کنی

کاش بازم درد منو دوا کنی

وقتی قلبم به تو مبتلا می شه

همه ی دردای من دوا می شه

من می خوام آهو باشم برای تو

تا تو هم همیشه ضامنم باشی

من می خوام عطر حضور سبزتو

روی لحظه های خالیم بپاشی

یا انیس الفقرا امام رضا

یا معین الضعفا امام رضا

طلبیدی منو به پا بوسی خود

یا غریب الغربا امام رضا

              اینو می گم که  گفته باشم

          رفتی  و  هر چی که بود تموم شد

       از  گذشته  چی برام مونده بجز یه خاطره

        اما هر چی که  بود  دیگه  تموم  شد

         نوشته بودم واست تو آسمون شب

           که به خدا دیگه دوستت ندارم

        ديگه اسمون شب واسه من جايي نداره

          ديگه برق چشماي تو واسه من معني نداره

             اگه حتي مث مجنون جلو راهم پس بيفتي

                مطمئن باش ديگه قلبم واسه تو جائي نداره

     دل من مث يه تيکه ابر تنها عاشقت شد

       ولي تو گذاشتي رفتي دل من تنها ترين شد

         اگه برگردي تويي که بي خبر يه روزي رفتي

            مي بيني که قلب من از عشق تو خالي ترين شد

دیر گاهی است در این تنهایی

رنگ خاموشی در طرح لب است

بانگی از دور مرا می خواند

لیک پاهایم در قیر شب است

رخنه ای نیست در این تاریکی

در و دیوار به هم پیوسته

سایه ای لغزد اگر روی زمین

نقش وهمی است ز بندی رسته

نفس آدم ها

سر به سر افسرده

روزگاری است در این گوشه پژمرده هوا

هر نشاطی مرده

دست جادویی شب

در به روی من و غم می بندد

می کنم هر چه تلاش

او به من می خندد

نقش هایی که کشیدم در روز

شب ز راه آمد و با دود اندود

طرح هایی که فکندم در شب

روز پیدا شد و با پنبه زدود

دیرگاهی است که چون من همه را

رنگ خاموشی در طرح لب است

جنبشی نیست در این خاموشی

دست ها پاها در قیر شب است.

نگاهت مالامال غم

دیدگانت غریب و تنها

صدایت سرشار از موج های بی نام نشان

پاهایت خسته از این فاصله ها

قلبت شکسته در تندباد زمان

اما هنوز

امید را از یاد نبرده ای

در شب سرد تنهایی

واسه هر کسي که مي گم 

             قصه اش و آتيش مي گيره

دل من يه دريا خون بود
 

                        دل تو يه دنيا ترديد

آخرين لحظه نگاهت

             قصه داشت باز ولي خنديد
 

غما اون شب شيشه هاي خونه رو زدن شکستن
      

         پا به پام عکساي نازت
                       

         اومدن تا صبح نشستن

تو چرا از اينجا رفتي تو که مثل قصه هايي

           گله ام از چه چيزي باشه

                                      نه بدي نه بي وفايي

شب رفتنت نوشتم

                                     شدم قربوني تقدير

  نقره اشکاي من شد دور گردنم يه زنجير

شب تلخ رفتن تو گلدونامون اشکي بودن

                    قحطي سفيديا بود

   همه انگار مشکي بودن

شب رفتن تو ياسا دلمو دلداري دادن
       

             اونا عاشق ان وليکن
          

                         تنها نيستن که زيادن

بارون اون شب دستشو از سر چشمام بر نمي داشت

          من تا مي خواستم ببارم

                        هر کسي مي ديد نمي ذاشت

سرنوشت ما يه ميدون

            زندگي اما يه بازي
               

                 پيش اسم من نوشتن        حقته بايد ببازي

شب رفتن تو خوندم    واسه من همه لالايي

             يکي مي گفت که غريبي

  يکي مي گفت بي گناهي

شب رفتن تو ابرا    واسه گريه کم آوردن

آشناها براي زخم وا شدم   مرحم آوردن

شب رفتن تو تسبيح   از دست گلدونا افتاد

      قلب آرزوهام انگار

                 واسه هميشه وايساد

شب رفتن تو غربت جاي اونجا اينجا پيچيد
 

دل تو بدون منظور

                 رفت و خشبختيمو دزديد

شب رفتنت پاشيدم    همه اشکامو تو کوچه

          عکستو آروم گذاشتم

                  پيش قرآن لب تاقچه

شب رفتنت دلم رفت

             پيش چشمايي که خيسن

پيش شاعرا که دائم

                از مسافر مي نويسن

شب رفتن تو ديدم       خيليه غماي شاعر

روي شيشمون نوشتم

                        "مي شينم به پات مسافر"

برو تا همه بدونن  : سفرم اونقدا بد نيست

واسه گفتن از " تو "  اما

                       هيچکي شاعري بلد نيست

به نام او که تنهاست

و حال مرا خوب می فهمد

کلبه ای ساخته ام از آه و حسرت

در میان کوه های آتشفشان غم

زیر سایه درخت تنهایی

در کنار جویبار همیشه جاری زمان

کلبه ام پنجره ای دارد که هر روز صبح رو به یاس های امید باز می شود

تا که از یادم نرود

در میان جنگل تاریک سرنوشت در آن دور دستها

پرنده ای خوش آواز با دلی سنگی

دل من را با خود برد

کاش هرگز دل به او نمی بستم

عصرها که از کنار جویبار می گذرم

کشاورزی را می بینم که به گنجشک ها دانه میدهد

و گرگ سیاهی که در دوردست باری بره ها نی می زند

من سال هاست بهار را ندیده ام

بوی خوش سوسن را به یاد ندارم

دلم برای سبزه زارها تنگ شده

اما هنوز شکوفه های لبخند را در دفتر نقاشی خیالم به یاد دارم

اما بویشان را به فراموشی محز سپرده ام

تو هنوز منتظر معشوقت هستی

هنوز حباب سرد خیال با تو سر بازی دارد

شاید آن روز رسد

که جسد بی جانم را در میان سروها روی سیزه های سرد

در حالی که چشمهایم به جاده سرنوشت با امید می نگرد ببینی

آنگاه با لبخند قصه سادگی ام را

برای معشوقت باز گو کنی

اما بدان من هنوز منتظرم

شاید از پشت ای کوههای سیاه

روزی به سوی پر بکشی

به امید آن روز من یاس امید می کارم

و اسم تورا فریاد خواهم زد...........................

هر زمان می دود در خیالم
نقشی از بستری خالی و سرد
نقش دستی که که کاویده نومید
پیکری را در آن با غم و درد

بینم آنجا کنار بخاری
سایه قامتی سست و لرزان
سایه بازوانی که گویی
زندگی را رها کرده آسان

پنجره باز و در سایه آن
رنگ گلها به زردی کشیده
پرده افتاده بر شانه در
آب گلدان به آخر رسیده

گربه با دیده ای سرد و بی نور
نرم و سنگین قدم می گذارد
شمع در آخرین شعله خویش
ره به سوی عدم می سپارد
لیک من خسته جان و پریشان
می سپارم ره آرزو را
یار من شعر و دلدار من غم
می روم تا به دست آرم اورا